Aku dah tak mampu nk marah…
aku dah tak larat sebenarnya…
Memang, seluruh jasad aku bagai hilang roh…
Tak bernyawa
Kenape kau tak bunuh jer aku?
Aku tak pernah tak menyanyangi kau…
Malah sebenarnya aku terlalu menyayangi…
Itu satu yang aku tipu diri sendiri….
Tinggalkan kau kerana sebuah mimpi??
Itu alasan…
Dan perbuatan yang aku sesal sampai bila-bila pon….
Aku sayang kau…. Sangat-sangat…
Aku tinggalkan kan kau dengan harapan yang kau akan
bahagia…
Tapi saat aku dengar tawa kau dengan si die…
Aku takut…
Peluh dingin mencurah-curah…
Takut aku kehilangan kau…
Malam aku tak pernah henti dari memikirkan kau…
Aku lari, ya… dan aku lari dari hati aku yang sebenar..
Aku pergi… dan aku tingalkan hati aku pada kau…
Aku seringkali berharap…
yang aku akan jadi satu-satunya orang yang akn kau
sayang, tapi tak mungkin…
Aku hilang air mata bila dengan kau
Ia dah terlalu lama kering
Tolong jangan buat ia kembali bertakung
Aku dah lama mematikan jasad yang hina tu…
aku dah tak mampu nak pulihkan diri macam dulu
Aku dah lama hilang arah tujuan
Aku dah tinggal sebatang kara…
Kau tak taukan yang aku tnggalkan keluarga kerana kau???
Hahahahah!! Aku sendiri gelak dengan perbuatan aku…
Sampai ibu call aku dengan tangisan…
‘Bila wan nak
balik?’
Tapi sayang, air mata aku dah kering kerana kau…
Maka tangisan seorang ibu yang rindukan anknya seolah
mati pada jiwa gersang aku….
Berkali aku katakan yang aku sayang kau…
Berkali
Tapi kau seperti berbasi-basi….
Bial aku tinggalkan kau, kau tak pernah cari aku…
Aku tak mampu nk cari kau setiap masa
Tak mampu nk pandang kau sentiasa
Walau itu yang aku harapkan sentiasa….
dan kini aku terpaksa menelan setiap pahit dan sakit....
sendirian....